Urzecze, gwarowo zwane Łurzycem, to mikroregion etnograficzny rozciągający się w dolinie Wisły pomiędzy warszawskimi Siekierkami i Saską Kępą na północy, a ujściami Pilicy i Wilgi na południu.

Miejscowa ludność tradycyjnie zajmowała się rolnictwem na żyznych ziemiach regularnie zalewanych przez Wisłę oraz transportem rzecznym - w dół rzeki spławiano żywność którą sprzedawano w Warszawie oraz przeprawiano ludzi i towary na drugi brzeg. Łatwość przekraczania rzeki sprawiała, że lepsze były kontakty ludności na przeciwnych brzegach, niż z tymi zamieszkałymi dalej od Wisły. Konieczność radzenia sobie z regularnymi powodziami sprawiała, że nie następowało mieszanie się z ludnością zamieszkującą wyżej położone tereny, która tych umiejętności nie posiadała. Umożliwiło to wyodrębnienie się lokalnej kultury i zwyczajów tego mikroregionu.

Jednym z lokalnych przysłów jest: "Lepiej na Łurzycu na wirzbie, niż na Polesiu w izbie", co pokazuje uroki życia na tym obszarze - chociaż regularnie zalewanym, to bogatym dzięki żyznej ziemi i dobremu położeniu w górę rzeki od Warszawy. Polesiem nazywano piaszczyste pola na wschód od Wisły, poza obszarem zalewowym.

Zobacz także:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Urzecze_(mikroregion_etnograficzny_na_Mazowszu)